Jedną z najbardziej zagadkowych postaci w poezji amerykańskiej jest bez wątpienia Emily Dickinson. Oczywiste jest, że wielokrotnie przekraczała ona granice swojego pisania. Była też wyjątkową kobietą, której życie stało się przyczynkiem do powstania wielu Dickinson jest uważana za jedną z największych poetek wszech czasów. Dlatego też fakt, że za życia opublikowała tylko sześć w pełni udanych i ukończonych wierszy, jest naprawdę kobietą zagadkową do tego stopnia, że uczeni wciąż nie rozumieją wielu aspektów jej życia. Wciąż wokół Emily Dickinson trwa żywa debata i mnóstwo spekulacji. Jedną z wielkich tajemnic związanych z tą poetką jest to, że napisała ona ponad 300 pełnych namiętności wierszy miłosnych… dla kogoś. Nikt nie wie, kim była ta wielka miłość, zwłaszcza że nigdy nie miała ona oficjalnego partnera. W rzeczywistości Emily Dickinson zmarła jako singielka i prawdopodobnie też dziewica.„Jeśli przeczytam książkę i całe moje ciało stanie się tak zimne, że żaden ogień mnie nie ogrzeje, wiem, że to była poezja”. – Emily Dickinson –Ponadto nie jest jasne, czy niektóre z jej nawyków były dziwactwami, czy też cierpiała ona na poważniejszy problem o podłożu emocjonalnym. Oczywiste jest jednak to, że była ona niezwykłą poetką, która jest teraz porównywana do innych wielkich postaci, takich jak Edgar Allan Poe lub Walt Dickinson i jej naprawdę szczęśliwe dzieciństwoJedną z najbardziej zagadkowych postaci w poezji amerykańskiej jest bez wątpienia Emily Dickinson. Oczywiste jest, że wielokrotnie przekraczała ona granice swojego pisania. Była też wyjątkową kobietą, której życie stało się przyczynkiem do powstania wielu Dickinson urodziła się w bardzo uprzywilejowanej rodzinie w Nowej Anglii. Jej rodzina miała silne protestanckie i purytańskie tradycje, które głęboko wpłynęły na jej życie i poezję. Jednak nigdy nie zdefiniowała całkowicie swojego stylu. Czasami wydawała się klasyczną mistyczką. Innym razem wydawała się typową pojawiła się na tym świecie 10 grudnia 1830 r. w niewielkim miasteczku Amherst, w stanie Massachusetts. Jej ojciec, podobnie jak inni członkowie rodziny, był ważną postacią w sferach rodzina otworzyła jedną z pierwszych szkół dla dziewcząt w Stanach Zjednoczonych. W tamtej epoce naprawdę rzadko zdarzało się, aby kobiety otrzymywały w młodości formalne poetka uczęszczała do tej właśnie szkoły podstawowej i nauczyła się także w niej podstaw nauk ścisłych. Emily Dickinson brała także lekcje gry na fortepianie od cioci i inne prywatne lekcje. Obejmowały one między innymi ogrodnictwo i zielarstwo, czyli zajęcia, które Emily uwielbiała do ostatniego dnia swego życia. Ponadto była też fanką osobliwa młoda kobietaPo ukończeniu szkoły podstawowej Emily Dickinson wyjechała na studia do seminarium dla młodych ludzi. Pobierała tam dodatkowe nauki, ale jej głównym celem była edukacja misjonarzy zaproponowali jej, aby poświęciła się temu zajęciu, ale po długich przemyśleniach postanowiła tego nie robić. W ten sposób ukończyła tę szkołę jako „nienawrócona”.Właściwie opuściła seminarium z powodu problemów zdrowotnych. Badacze jej życia wiedzą dziś, że była ona od najmłodszych lat fanką poezji i uwielbiała w związku z tym wymyślać różne historie dla swoich kolegów z klasy. Po opuszczeniu seminarium wróciła do domu rodziców i pozostała w nim przez resztę najmniej dwóch mężczyzn wzbudziło w niej wielkie zainteresowanie. Jednym z nich był Benjamin Franklin Newton, bystry i inteligentny człowiek, który pojawił się w jej życiu, polecając jej nowe książki i schlebiając jej ten być może potencjalny konkurent do jej ręki chorował na gruźlicę i być może z tego powodu trzymano Emily z daleka od niego. Newton zmarł zresztą niedługo później, co spowodowało u poetki wielki mężczyzną w jej życiu był Charles Wadsworth, pastor, który był również pianistą. Był on jednak żonaty i podobno oboje utrzymywali odpowiedni dystans, aby uniknąć „pokusy”. Nie jest to jednak do końca potwierdzona informacja. Emily podziwiała go w skrytości ducha, ale jej kontakty z Charlesem urwały się dość szybko po jego przeprowadzce w 1862 i geniusz poetkiWielu biografów spekuluje, że swoje wiersze miłosne Emily Dickinson poświęciła tym właśnie mężczyznom. Jednak nieco bardziej prawdopodobną teorią jest to, że jej przedmiotem miłości była Susan Gilbert. Była ona przyjaciółką z dzieciństwa, a także żoną brata. To może wyjaśniać, dlaczego tyle tajemnic otacza jej relacje i Dickinson nie tylko odmówiła opublikowania swoich prac, ale nawet odmówiła udostępnienia ich swoim najbliższym. W rezultacie tylko sześć z jej 1800 wierszy zostało opublikowanych za życia 15 lat życia Emily spędziła w odosobnieniu. Najpierw w domu rodziców, a potem już tylko w swoim pokoju. Przyzwyczaiła się również nosić wyłącznie białe tym czasie wychodziła na zewnątrz tylko na krótkie chwile, aby zająć się swoim ogrodem, spędzając resztę dnia w odosobnieniu. Zmarła na problemy z nerkami 15 maja 1886 młodsza siostra i wierna wielbicielka, Vinnie, znalazła po jej śmierci aż 40 tomów wierszy zapisanych w zeszytach, które Emily skrzętnie ukryła w swoim pokoju. To właśnie Vinnie jest osobą, której zawdzięczamy udostępnienie tych niezwykłych dzieł całemu może Cię zainteresować ...

Cytaty Emily Dickinson, samotnej poetki, której łamanie zasad pomogło wytyczyć nowe kierunki w amerykańskiej literaturze. Z miłości do niej, słodcy rodacy

Książki Zaułek Wydawniczy Pomyłka Opis Wszyscy polscy tłumacze zaprezentowali dotąd czytelnikom polskim tylko 400 z 1800 wierszy tej wielkiej amerykańskiej poetki. W skali światowej jest to trzecie (po niemieckim i francuskim) wydanie wierszy wszystkich Dickinson przełożonych przez jednego autora. W projekcie wydania wierszy zebranych Dickinson w języku polskim tłumacz odstępuje od prezentacji jej wierszy w porządku numerycznym z edycji Harvard University Press. Zachowując numerację z edycji Thomasa Johnsona, dzieli dorobek Emily Dickinson na trzy grupy tematyczne, trzy triady pojęć i motywów obecnych w wierszach poetki: O śmierci,poetach i pszczołach — O cierpieniu, kobietach i kwiatach — O Bogu, wieczności i ptakach. Wszystkie trzy tomy, traktowane jako całość, są w stanie dać wnikliwemu czytelnikowi szansę na poznanie całokształtu poezji Emily Dickinson. Czytane osobno zapewnią tematyczną perspektywę, którą trudno byłoby odnaleźć w dotychczasowych wyborach jej wierszy wydanych w Polsce. Szczegóły Tytuł Emily Dickinson Wiersze zebrane O smierci, poetach i pszczołach Inne propozycje autorów - DICKINSON EMILY/ PRZEKŁ. SOLARZ JANUSZ Podobne z kategorii - Książki Klienci, którzy kupili oglądany produkt kupili także: Darmowa dostawa od 199 zł Rabaty do 45% non stop Ponad 200 tys. produktów Bezpieczne zakupy Informujemy, iż do celów statystycznych, analitycznych, personalizacji reklam i przedstawianych ofert oraz celów związanych z bezpieczeństwem naszego sklepu, aby zapewnić przyjemne wrażenia podczas przeglądania naszego serwis korzystamy z plików cookies. Korzystanie ze strony bez zmiany ustawień przeglądarki lub zastosowania funkcjonalności rezygnacji opisanych w Polityce Prywatności oznacza, że pliki cookies będą zapisywane na urządzeniu, z którego korzystasz. Więcej informacji znajdziesz tutaj: Polityka prywatności. Rozumiem

Emily Dikinson’s poems tend to have an enigmatic tone. In ‘There is no frigate like a Book’ the speaker is unclear, and the only clue there is, lies in the word “us” in line 2. The Oto teksty niektórych z najlepszych wierszy Emily Dickinson. Aby Twoje przeglądanie było bardziej efektywne, po tytule zamieściłem fragment każdego wiersza. Ptak zszedł Emily Dickinson Ptak spadł spacerze:Nie wiedział, widziałem; Właśnie otworzyły się drzwi na ulicy Emily Dickinson Drzwi właśnie się otworzyły na ulicy - zagubiony, przechodziłem obok - Upadek na jabłoni Emily Dickinson Kropla spadła na jabłoń Kolejna na dach; Światło istnieje na wiosnę Emily Dickinson Światło istnieje na wiosnę Nie występuje w roku Długi, długi sen, słynny sen Emily Dickinson Długi, długi sen, słynny sen, Który nie daje radości o świcie Wąski facet w trawie Emily Dickinson Wąski facet na trawie Czasami jeździ; Myśl powędrowała dziś w moim umyśle Emily Dickinson Dziś przyszła mi do głowy myśl, którą miałem wcześniej, Po wielkim bólu, przychodzi formalne uczucie Emily Dickinson Po wielkim bólu pojawia się formalne uczucie Nerwy siedzą ceremonialnie Groby Ponieważ nie mogłem zatrzymać się dla śmierci Emily Dickinson Ponieważ nie mogłem zatrzymać się dla śmierci, uprzejmie zatrzymał się dla mnie; Śmierć stawia rzecz znaczącą Emily Dickinson Śmierć stawia rzecz znaczącą Oko minęło szybko, Zachwyt staje się obrazowy Emily Dickinson Zachwyt staje się obrazowy Kiedy ogląda się go przez ból, - Odszedł do sądu Emily Dickinson Odszedł na sąd, Potężne popołudnie; Każde życie zbiega się w jakieś centrum Emily Dickinson Każde życie zbiega się w jakieś centrum Wyrażone lub nieruchome; Na każdym momencie Ecstatic Emily Dickinson Dla każdego ekstatycznej chwili Musimy udręka płatnej Bóg dał bochenek aby każdy ptak Emily Dickinson Boga dał bochenek do każdego ptaka,Ale dla mnie tylko okruch; Boże pozwól pracowitym aniołom Emily Dickinson Boże pozwól pracowitym aniołom bawić się Popołudniami. Grzebie w twoim duchu Emily Dickinson Grzebie w twoim duchu Jako gracze przy klawiszach Niebo jest tym, czego nie mogę dosięgnąć !! Emily Dickinson Heaven jest tym, czego nie mogę dosięgnąć! Jabłko na drzewie, Hope is the Thing With Feather Emily Dickinson Hope to to coś z piórami, Które przysiada w duszy, Umarłem za piękno, ale było go mało Emily Dickinson Umarłem za piękno, ale brakowało mi Dostosowany w grobie, Czułem pogrzeb w moim mózgu Emily Dickinson poczułem pogrzeb w moim mózgu, a żałobnicy, tam iz powrotem, Znalazłem frazę do każdej myśli Emily Dickinson Znalazłem wyrażenie na każdą myśl, jaką kiedykolwiek miałem, z wyjątkiem jednej; Byłem głodny wszystkie lata Emily Dickinson byłem głodny wszystkich lat- My południe przyszedł, aby dine- nie miałem czasu, aby nienawidzić Bo Emily Dickinson nie miałem czasu nienawidzić, bo grób będzie mi utrudniać I Usłyszałem brzęczenie muchy, kiedy umarłem Emily Dickinson Słyszałem brzęczenie muchy, kiedy umarłem; Bezruch wokół mojej postaci Lubię patrzeć, jak pokonuje Miles Emily Dickinson , lubię patrzeć, jak pokonuje mile i liże doliny, Żyłem ze strachu; dla tych, którzy znają Emily Dickinson , żyłem w strachu; do tych, którzy wiedzą bodźca istnieje mierzę Każdy Smutek spotykam Emily Dickinson zmierzyć każdy smutek spotkam Z analitycznych oczu; Nigdy nie słyszę słowa „ucieczka” Emily Dickinson Nigdy nie słyszę słowa „ucieczka” Bez szybszej krwi, Nigdy nie widziałem wrzosowiska Emily Dickinson Nigdy nie widziałem wrzosowiska, nigdy nie widziałem morza; Smakuję Likier Nigdy Warzony Emily Dickinson Smakuję likier nigdy nie warzony, Z kufli z perełkami; Jeśli powstrzymam jedno serce przed złamaniem Emily Dickinson Jeśli uda mi się powstrzymać jedno serce przed złamaniem,nie będę żył na próżno; Gdybyś przyjeżdżała jesienią Emily Dickinson Gdybyś przyjeżdżała jesienią,minęłabym lato Jestem nikim! Kim jesteś? Emily Dickinson , jestem nikim! Kim jesteś? Ty też jesteś nikim? Sukces jest najsłodszy Emily Dickinson Sukces jest uważany za najsłodszy Ci, którym się nie udało. Podobał Ci się ten wiersz? Dlaczego nie otrzymać bezpłatnych klasycznych wierszy pocztą elektroniczną? Oto teksty niektórych z najlepszych wierszy Emily Dickinson. Aby Twoje przeglądanie było bardziej efektywne, po tytule zamieściłem fragment każdego wiersza. „T was just this time w zeszłym roku, kiedy umarłam, Emily Dickinson ” „Tak było w zeszłym roku, kiedy umarłam. Wiem, że słyszałem kukurydzę Niebo jest niskie, chmury są złe Emily Dickinson Niebo jest niskie, chmury są złe, Podróżujący płatek śniegu Wiatr uwięziony jak zmęczony człowiek Emily Dickinson Wiatr stukał jak zmęczony człowiek I jak gospodarz, "Chodź w, „ Nie ma fregaty jak książka Emily Dickinson Nie ma fregaty jak książka Aby nas zabrać, Jest pewne nachylenie światła Emily Dickinson Jest pewne skosy światła, W zimowe popołudnia W drugim domu była śmierć Emily Dickinson W drugim domu zginęła tak niedawno, jak dziś. To jest mój list do świata Emily Dickinson To jest mój list do świata, który nigdy do mnie nie napisał, Dzikie noce! Dzikie noce! Emily Dickinson Wild Nights! Dzikie noce! Czy byłem z tobą, Zostawiłeś mnie, słodka, dwie spadkobierców Emily Dickinson Zostawiłaś mnie, słodka, dwie spuścizny, - Dziedzictwo miłości Podobał ci się ten wiersz? Dlaczego nie otrzymać bezpłatnych klasycznych wierszy pocztą elektroniczną? Wiersz o miłości jeszcze piszę Dotykam sny o Tobie Cisza zabiera mi słowa kwietnia 23. marca 31. lutego 17. stycznia 28. 2018 164. grudnia 34 ^{16 lut 17 08:00 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę Wielka tajemnica. Nie wiemy, jak wyglądała, bo światu pozostał po niej jeden dagerotyp. Nieustannie źródło domysłów historyków i biografów, posądzana o niekoniecznie siostrzaną miłość do brata czy też skłonności lesbijskie. Emily Dickinson, nazywana "Samotnicą z Amherst", to jedna z najwybitniejszych poetek amerykańskich. Przed śmiercią niedoceniana i niezrozumiana, być może też dlatego, że w patologiczny wręcz sposób unikała kontaktu z ludźmi, rozmawiając z nimi ze swojej sypialni na piętrze rodzinnego domu. Gdy żyła, światło dzienne ujrzało zaledwie kilka jej wierszy. Dopiero po śmierci Emily jej siostra w pokoju poetki odkryła kufer, a w nim ponad 1 700 utworów. Jednak styl Emily, nowatorskie podejście zarówno do tematu, jak i języka czy formy nie spotkało się ze zrozumieniem. Spadkobiercy jej spuścizny, szykując wiersze do publikacji, poddali je bezlitosnemu retuszowi – oryginalne epitety zastąpiono utartymi określeniami, wygładzono szorstkie wersy, DOPASOWANO wiersze do obowiązującej interpunkcji i zasad pisowni. Dopiero w wiele lat później, w 1955 roku świat doczekał się kompletnego wydania wierszy Dickinson w ich oryginalnej postaci. Wtedy też okazało się, że Emily, nieśmiała Emily, domatorka Emily, która miała kłopoty ze spojrzeniem komuś w oczy to nowatorka, pracująca z językiem jak rzeźbiarz z gliną, nadająca mu nowe kształty i nowe znaczenia. Wiersze Emily Dickinson poddawano niezliczonym interpretacjom, podobnie jak jej życie. Co pewne, uderza w tych utworach wiedza o sobie i własnej świadomości. Wyrzekając się kontaktów ze światem zewnętrznym Emily była w stanie skupić się na rzeczach, które uznała za ważne. Unikając doświadczania jednocześnie była w stanie precyzyjnie określić, co w tym doświadczaniu jest istotne. Emily Dickinson to obserwator paradoksów, filozofka, rewolucjonistka i burzycielka. Te dwa ostatnie epitety odnoszą się zarówno do jej traktowania formalnych struktur poezji, jak i pracy nad językiem. Na szczęście w wersji wydawnictwa Znak mamy także oryginalne wersje językowe, co pozwala nam ocenić to buntownicze i nowatorskie podejście. Także pozwala nam ocenić nakład pracy – wiersze Emily Dickinson to nie efekt nonszalanckiego machania piórem. To owoc przemyśleń i solidnej pracy nad materiałem, jakim jest słowo. Widzimy to także w wersji polskiej, bowiem autorem tłumaczenia jest Stanisław Barańczak, jak nikt potrafiący oddać istotę poezji Dickinson. Jego autorstwa jest także obszerny wstęp o poetce i jej twórczości, który pozwala nam lepiej poznać samą Emily i pokazuje – choć nie narzuca – rozmaite kierunki interpretacyjne wierszy. Emily Dickinson, "Wiersze wybrane", Wydawnictwo Znak Data utworzenia: 16 lutego 2017 08:00 To również Cię zainteresuje Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Znajdziecie je tutaj. Selected Poems of Emily Dickinson (Barnes & Noble Collectible Editions) Emily Dickinson. 49,91 zł. Do koszyka. Emily Dickinson: A selection of poems from one of America's most iconic poets. Emily Dickinson. 30,06 zł. Do koszyka. Poems by Emily Dickinson- Three Series, Complete.} Wbrew potocznym sądom Emily Dickinson nie żyła w zupełnym odosobnieniu, ani też nie pisała wyłącznie dla siebie. Chciała mówić do innych, nie pozostając w bezpośrednim kontakcie z nimi, a oznaką tej chęci jest kompulsywne pisanie literatury w ukryciu przed ludźmi. Wydawnictwo Znak, wznawiając przekłady wierszy Emily Dickinson dokonane przez Stanisława Barańczaka, skłania czytelnika do kilku spostrzeżeń. Już samo zestawienie postaci Autorki i Tłumacza jest dość niezwykłe, bo rzadko zdarza się, żeby twórca literatury ukrywał swoje ego tak bardzo, jak to robiła Dickinson, oraz żeby je eksponował tak bardzo, jak to robił Barańczak. Ciekawe, że wydawca powtórzył spis tytułów serii, w której pierwotnie ukazały się te tłumaczenia – była to autorska seria Barańczaka – włącznie z zapowiedziami kolejnych pozycji, które nigdy się nie ukazały i już nie ukażą. Przeoczenie czy chwyt dla podkreślenia jego trwającej obecności? O sztuce translatorskiej Barańczaka napisano wiele i nie ma potrzeby włączać się w tę dyskusję. Jego przekłady bywają parafrazami znacznie częściej, niż sam skłonny był to przyznać, i zbyt często widać w nich ambicję tłumacza, aby być bardziej pomysłowym albo dowcipnym niż tłumaczony autor, co jest nieporozumieniem o tyle, że tłumaczenie literatury – inaczej niż jej tworzenie – nie polega na „pomysłowości”, a jeśli polega na dowcipie, to nie na tym, który rozbawia. Pomówmy jednak o Emily Dickinson. Obserwator życia literackiego widzi w każdej jego epoce wiele miernot przebijających się do centrum uwagi z niezmożonym uporem. A ilu mogło żyć na świecie twórców tej miary, co Dickinson, niemających pośmiertnego szczęścia polegającego na tym, że ich spuścizna trafiła w ręce osób świadomych jej wartości? Mark Twain w opowiadaniu „Wizyta kapitana Stormfielda w niebie” pisał o życiu niebiańskim, w którym oddaje się sprawiedliwość wszystkim umarłym: „Ale Szekspir i inni muszą oddać pierwszeństwo prostemu krawcowi z Tennessee, Billingsowi, i pewnemu konowałowi z Afganistanu, nazwiskiem Sacca. […] Billings napisał wiersze, na jakie nie stać ani Homera, ani Szekspira, ale nikt ich nie chciał drukować, nikt ich nie czytał prócz jego nieokrzesanych sąsiadów, którzy te poezje wyśmiewali” (przekład anonimowy z 1907 r.). „Zapoznany geniusz” jest tym samym co „zbrodnia doskonała” – bytem z definicji niewykrywalnym, czyli na wieczność hipotetycznym, z tą różnicą, że jeśli zbrodnia doskonała naprawdę istnieje, to ci, którzy ją popełnili, wiedzą o tym na pewno, natomiast „zapoznany geniusz” nie może mieć pewności, że nim jest, bo wartość dzieła literackiego zależy od dynamiki jego odbioru, a zatem sytuacja taka, jak u Twaina, jest hipotetyczna podwójnie: być może istnieli ludzie, którzy napisali teksty, które być może zyskałyby wielkie uznanie, gdyby ktokolwiek je przeczytał. Dwa „być może” w jednym zdaniu podrzędnym to za wiele, by opłacało się kontynuować temat. Pierwsza pełna, krytyczna edycja wierszy Emily Dickinson wyszła w 1955 r. – przedtem wydawano je w zniekształconych wersjach dostosowywanych do norm angielskiej składni i interpunkcji (to jakby u nas wyczyścić Norwida z jego myślników i wielokropków oraz naprostować mu co bardziej poplątane okresy). Od tamtego czasu badacze mają nieograniczone pole do popisu i nie wahają się tego wykorzystywać – koncentrując się przeważnie na jej niebanalnej biografii. Wyszukano jej nie mniej niż tuzin ciężkich schorzeń fizycznych i mentalnych. Wśród interpretacji mających wyjaśnić tajemnicę samotniczego życia poetki brakuje chyba już tylko podejścia numerologicznego. Skanonizowany korpus wierszy składa się z 1774 utworów. Może Dickinson chciała w ten sposób uczcić rok zgonu Ludwika XV i publikacji „Cierpień młodego Wertera”. Zaznaczmy, że ten pomysł nie jest bardziej absurdalny niż niektóre zrealizowane fanaberie krytyków. Istnieje na przykład dzieło, którego autor anagramował zdania z „Alicji w krainie czarów” w celu wykrycia utajonych motywów Lewisa Carrolla. Czy jednak Dickinson naprawdę jest aż tak wielką zagadką? To fakt, że należała do ludzi, którzy światu umieją przeciwstawić tylko słowa, i to słowa formułowane niezrozumiale, cicho, ze skrępowaniem – a jednocześnie unikalnie i odkrywczo. To fakt, że drugą połowę swojego życia spędziła w izolacji, posuniętej tak daleko, że jeśli w ogóle rozmawiała z ludźmi z zewnątrz, to przez na pół uchylone drzwi swojego pokoju, nie widząc rozmówcy i nie będąc przez niego widzianą. Ta akuzmatyka, to zredukowanie samej siebie do głosu i pisma – z radykalnym wyłączeniem ciała – nie oznacza jednak, wbrew potocznym sądom, ani tego, że Emily Dickinson żyła w zupełnym odosobnieniu, ani tego, że pisała wyłącznie dla siebie. Żyła pod jednym dachem ze swoimi bliskimi – nie była to wprawdzie rodzina idylliczna, ale przynajmniej stwarzała możliwość codziennej „małej” komunikacji, także niewerbalnej. A w liście do jednego ze swoich mentorów napisała: „If fame belonged to me, I could not escape her” – to dwuznaczne zdanie można rozumieć jako wyraz tęsknoty za uznaniem, za byciem czytaną autorką, chociaż równie dobrze może ono oznaczać ulgę, że nie trzeba uciekać przed zgiełkiem celebry. Chyba nie była też osobą roztaczającą pozytywną aurę, ponieważ tenże mentor, Thomas Wentworth Higginson, który dwukrotnie spotkał ją osobiście, napisał potem we wspomnieniu: „nikt inny nie wyczerpał mi tak bardzo nerwów, a ona zrobiła to nie podchodząc blisko. Cieszę się, że nie mieszkam obok niej”. W innych listach do niego Dickinson opisywała siebie, swój wygląd i swoje sprawy z afektacją niemal pensjonarską, wcale nie przypominającą skrajnej zwięzłości jej wierszy. Na ile jej twórczość poetycka była świadectwem rzeczywiście doświadczanego wyobcowania, a na ile wystudiowaną pozą „samotnej obserwatorki”, tego pewnie nigdy się nie dowiemy. Nie dowiemy się również, co tak naprawdę dolegało Emily Dickinson – poza chorobą nerek, która uśmierciła ją w 56. roku życia. Co dolegało jej duszy? Może to samo, co nękało tyle innych kobiet w połowie XIX w., kiedy kultura Zachodu przechodziła przez bodaj najbardziej restrykcyjną wobec kobiet fazę swoich dziejów. Może była to niezdolność do zniesienia społecznej presji. Dickinson usunęła swoje ciało z przestrzeni społecznej, pozostawiła tylko głos i pismo – ponieważ głos i pismo nie były tak silnie poddawane opresji. Porównanie Dickinson z Franzem Kafką narzuca się aż zbyt silnie, dostrzegł je również Barańczak w jednym z esejów. Pisał tam, że w naszych czasach oboje nie mieliby szans – nikt nie słuchałby ich tłumaczeń, że nie są w stanie przemóc niechęci i lęku przed spotkaniami autorskimi, promocjami, wywiadami i innymi parafernaliami współczesnego życia literacko-kulturalnego. Ale pisał to w latach przed-netowych. Dziś zarówno Kafka, jak i Dickinson mogliby – kto wie? – odnaleźć swój żywioł w komunikacji cyfrowej. Skoro chcieli mówić do innych, nie pozostając w bezpośrednim kontakcie z nimi (oznaką tej chęci jest kompulsywne pisanie literatury w ukryciu przed ludźmi), to cóż mogłoby ich bardziej uszczęśliwić niż Facebook? Pisarze piszący w ukryciu to swoisty paradoks. Są niemal jak aktorzy grający do pustej widowni. Albo inaczej – są trochę jak dzieci, które podczas zabawy w chowanego chcą się schować tak dobrze, żeby nikt ich nie znalazł, ale jednocześnie zdają sobie sprawę z tego, że jeśli naprawdę nikt ich nie znajdzie, to nikt się też nie dowie, jak genialnie się schowały. Więc każde z nich wystawia palec, niechby chociaż czubek palca – żeby jednak ktoś dostrzegł… Tylko czy na pewno każdy pisarz zostawia jakiś trop, wystawia czubek palca z kryjówki? I czy zawsze ktoś to zauważa w tłumie? Może Twain miał jednak rację. Książka: Emily Dickinson, „Wiersze wybrane”, przekład Stanisława Barańczaka, Wyd. Znak, Kraków 2017. Skoro tu jesteś... ...mamy do Ciebie małą prośbę. Żyjemy w dobie poważnych zagrożeń dla pluralizmu polskich mediów. W Kulturze Liberalnej jesteśmy przekonani, że każdy zasługuje na bezpłatny dostęp do najwyższej jakości dziennikarstwa Każdy i każda z nas ma prawo do dobrych mediów. Warto na nie wydać nawet drobną kwotę. Nawet jeśli przeznaczysz na naszą działalność 10 złotych miesięcznie, to jeśli podobnie zrobią inni, wspólnie zapewnimy działanie portalowi, który broni wolności, praworządności i różnorodności. Prosimy Cię, abyś tworzył lub tworzyła Kulturę Liberalną z nami. Dołącz do grona naszych Darczyńców! tutaj możesz dołączyć do grona naszych comiesięcznych Darczyńców tutaj możesz wesprzeć nas na Paweł Majewski pracownik Instytutu Kultury Polskiej UW. Emily Dickinson’s rhetoric and poetics, for which she won a National Endowment for the Humanities (NEH) grant; she has published arti-cles in the Emily Dickinson Journal and MOSAIC. Essays are forthcom-ing in Dickinson and Philosophy (2013) and Spectrum of Possibility, a collection of essays on Dickinson’s fascicles. May 1971 | Robert Chatain, William Davis, Zulfikar Ghose, Louise Glück, Katherine Hoskins, Carolyn Kizer, David Lehman, Paul Mariah, Sandra McPherson, Charles Uqb6.

caqutyk3bw.pages.dev/1

caqutyk3bw.pages.dev/1

emily dickinson wiersze o miłości